Amosando publicacións coa etiqueta Os escaravellos voan á tardiña. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Os escaravellos voan á tardiña. Amosar todas as publicacións

mércores, 26 de marzo de 2014

"O escaravello que me levou á Exipto"



Os escaravellos voan á tardiña”, a simple vista soamente é un libro, pero no seu interior garda todo o misterio do antigo Exipto e unha apaixoante historia de amor, que fará que queiras lelo, relelo e recomendalo. 

 Neste intre, temos a sorte de poder adaptalo para nenos de educación infantil. Ademais, no libro atopamos ilusión, soños, desexos, intriga e acción, que dende o punto de vista dos nenos son temas que lles interesan.

Por outra banda, a historia céntrase nunha misteriosa estatua exipcia que da moito xogo a hora de realizar actividades e traballar esa cultura. Debido a isto, decidimos escoller Exipto e os faraóns para facer a nosa adecuación. Anímate a seguír lendo! Sorprenderaste do que a historia é capaz de conseguir!

Con esta actividade pretendemos conseguir os seguintes obxetivos:

- Desenvolver o interese pola lectura dos máis cativos.
- Desenvolver o gusto polos libros
- Desenvolver a atención e a comprensión lectora.
- Desenvolver a memoria visual.
- Desenvolver a imaxinación e creatividade dos nenos.
- Espertar a curiosidade por outras culturas.

Xa nos fixemos un pouco de rogar, agora ímosche explicar á nosa adaptación.  Se fose ti seguía lendo, que sabemos que tes curiosidade.

O primeiro que imos facer é contarlles un conto aos nenos sobre un neno de Exipto:


                                                          “Estatua, pero antes non estabas

Hola son Horus, teño cinco anos e vivo con papá e mamá en Exipto e vouvos contar unha cousa que me pasou un día.

Eu, iba camiñando con mamá polo gran campo de area. Miña nai sempre me dicía que o que eu chamaba así, en realidade se chamaba deserto.

A min gustábame repetir as palabras novas que me ensinaban e, naquela ocasión, adiviñades o que fixen? Exacto!Berrei; o deserto, o deserto, o deserto...

De súpeto quedei en silencio, mudiño, como cando papá pronuncia o meu nome por facer algunha trasnada. Diante de min e de mamá, apareceu unha gran estatua, alí, no medio da cidade, no medio de Exipto.

Cando vin aquilo, collín moito medo e agarrei moi forte a mamá da man. Ela ó ver que me asustaba, explicoume que era a estatua do faraón, unha nova que lle fixeran polo seu aniversario.
Púxenme  tan contento, que fun para a casa repetindo o faraón, o faraón, o faraón!

Cando chegamos á casa, pregunteille a papá o que era un faraón e porque lle facían unha estatúa, xa que eu a única estatua que coñecía, era a que facíamos os meus amigos máis eu, cando xogabamos a ese xogo de quedar quietos. Papá contoume o que era un faraón e a importancia que tiña na nosa cidade. 

Cando o souben, sorprendido, marchei correndo, tiña algo importante que facer, o que me acababa de contar meu pai non podía ser certo. Ou si?


E vos coñecedes algo sobre o antigo Exipto? Sabedes o que é un faraón? Que credes que lle diría o pai a Horus? Serian malos os faraóns?

Seguro que estades desexosos de coñecer máis cousas sobre Exipto e sobre os faraóns. Que vos parece se búscamos en internet, haber se atopamos algo? Veña imos!


Chegados a este punto xa sabedes o que é un faraón e a importancia que tiña en Exipto.
Cómo? Que averiguastes que os faraóns vivían nunhas casas con forma de triángulo? Como se chaman esas casas?

Moi ben, esas “casas” chámanse pirámides e ademais sabedes como se facían.

 


Agora imos facer algo ben divertido, e que a todo neno lle encanta. Disfrazarnos de faraóns! Si si como o les, hoxe os reis de Exipto, somos nós.



 Estamos chegando ó final desta adaptación, que ben o pasamos, contando o conto, disfrazándonos de faraóns, sendo reis e incluso fixemos algúns bloques de pirámide. Pero... recordades quen escribiu a marabillosa historia que nos levou a esta aventura tan divertida? Haber que recordamos dela? E se miramos no libro haber que nos conta da escritora?




  
E para rematar, debuxamos o noso propio faraón, que coa súa presencia nós fixo soñar, ilusionarnos e disfrutar, cada anaquiño un pouquiño máis.





Gustounos moito esta actividade, pero agora tócache a ti emocionarte, gozar, e facer dos nenos da túa aula os reis exipcios do colexio. 
Seguro que lles gustará moito poder descubrir cousas doutra cultura, buscar información e neste caso disfrazarse e ser por un anaquiño “Os faraóns” 

Veña, anímate a levala a cabo, e recorda que a lectura ofrece infinitas posibilidades de traballo sempre dende unha perspectiva lúdica.



Autoras:
Lara Camiño Villar
Rebeca Capón Macía
Patricia Castro Patao
María chouciño Reigía
Eva Fernández Campos



As mulleres dos escaravellos voan á tardiña.

 No tocante aos personaxes femeninos que aparecen na obra “Os escaravellos voan á tardiña” cremos importante destacar a tres, que dende o noso punto de vista, son os máis relevantes ao longo da historia.

O primeiro personaxe feminino que intervén é Annika, irmá de Xonás e amiga de David. Annika é unha rapaza responsable, pouco impulsiva e pensa moito nas consecuencias das accións levadas a cabo. Ademáis, tamén é discreta, xa que non lle gusta contarlles ós demais os descubrimentos que van recollendo ao longo da búsqueda.

En cambio, coa xente coa que ten confianza, como o pastor Lindroth, é a primeira en opinar que lle deben contar os seus descubrimentos para obter a súa axuda.

Gústalle moito traballar na tenda dos pais e, dende o punto de vista do lector, pódese observar un sentimento de amor cara David que, aínda que no libro non se explícita claramente, obsérvase na súa actitude cara el.

Outro personaxe que destacariamos é Xulia, a dona da casa de Selander que arrenda a unha inquilina, e á cal os nenos van coidar as plantas. Dende ese momento, Xulia chama para falar con David, co que xoga ao xadrez por teléfono; durante as súas intervencións telefónicas, Xulia, proporciona información que resultará moi valiosa para a investigación que están levando a cabo os protagonistas. Cara ó final do libro, cando rematan a partida, Xulia colga o teléfono e desaparece misteriosamente ata que, ó final da historia, se descobre que Xulia morrera o primiero día en que os tres rapaces entraron na casa para coidar as plantas.

Tamén cómpre destacar a figura de Emilie que, pese a ser un personaxe que unicamente se coñece a través dunhas cartas, é un dos pilares fundamentais da historia. Os protagonistas descubren estas cartas por casualidade na casa de Selander; nelas descríbese a época na que viviu Emilie e a súa historia de amor con Andreas. Era unha rapaza que , a pesar da súa boa posición social, foi vítima dun matrimonio de comenencia, habitual naquela época, nesta ocasión acordado polo pai para evitar a relación de Emilie co seu verdadeiro namorado, Andreas.

Este personaxe está marcado por unha vida chea de desgrazas e mala sorte que a levará a un tráxico final.

Ademais disto, tamén aparecen outros personaxes femininos como a nai de Annika, a señora que tiña a casa de Selander arrendada ou a irmá de Andreas, Magdalena, que se enviaba cartas con Emilie; pero que non aportan nada relevante á trama principal.

Autoras:
Lara Camiño Villar
Rebeca Capón Macía
Patricia Castro Patao
María chouciño Reigía
Eva Fernándezs Campos